Ταξιδιώτης του κόσμου εδώ και δεκαετίες, ο Γιώργος Καράμπελας μας καλεί να συνταξιδέψουμε μαζί του στις μακρινές χώρες του πλανήτη. Η σειρά «Οδοιπορικό στον Κόσμο» ξεκινά με πρώτο σταθμό το Νεπάλ. Η ματιά του Γιώργου Καράμπελα αποτυπώνεται σε μια σειρά ταξιδιωτικών οδηγών τελείως διαφορετικών από άλλους! «Κάθε μέρα στην Ανατολή είναι μια καινούργια ερωμένη· τη γνωρίζεις με το πρώτο φως της αυγής και τη χάνεις το βράδυ σαν πέσεις σε βαθύ ύπνο. Είναι ανόητο να λυπηθείς, αφού ξέρεις πως το πρωί θα σ’ έχει μια άλλη στην αγκαλιά της. Κι αυτή η άλλη είναι πάντα διαφορετική. Δεν έχει λοιπόν νόημα να πει κανείς τι αξίζει περισσότερο σ’ αυτή την πόλη, αφού τα πάντα έχουν ενδιαφέρον: οι μικροκαμωμένες Νεπαλέζες οδοκαθαρίστριες που σκουπίζουν με σαρωματίνες τους δρόμους με τα μωρά στην πλάτη για να περάσει ο βασιλιάς Μπιρίντρα, οι θεϊκές ψαλμωδίες μέσα στα βουδιστικά κέντρα, οι καπνοί που σηκώνονται στον ουρανό από τις ανθρώπινες σάρκες στους τόπους καύσης των νεκρών, οι υπαίθριοι οδοντογιατροί με τα καρούλια και τις αποκρουστικές τανάλιες τους, τ’ απλωμένα πολύχρωμα νήματα στις όχθες του ποταμού Βισνουμάτι πλάι σε σκουπιδότοπους όπου βόσκουν αδέσποτα γουρούνια και παιδιά με κουρελιασμένα ρούχα ψάχνουν να βρουν θαμμένες ελπίδες. Κάθε μέρα στο Νεπάλ είναι κι ένας καινούργιος έρωτας. Έρωτας για την άγρια φύση, για την απλότητα, για τον πολιτισμό και τους ανθρώπους».

Το τελευταίο βράδυ κύλησε γεµάτο ηδονές, συγκινήσεις και φαντάσµατα µ’ εκείνη τη γλυκιά µαταιότητα των µελλοθάνατων να βαραίνει σαν νοθευµένο ναρκωτικό την καρδιά µας. Θεοί, δαίµονες, ουράνιες χορεύτριες, µυθικά τέρατα, ξωτικά και πεθαµένοι βασιλιάδες, όλοι ανεξαιρέτως απ’ όσους συναντήσαµε τις τελευταίες µέρες είχαν έρθει, θαρρείς, ν’ αποχαιρετιστούµε. H κάθε στιγµούλα γινόταν αιωνιότητα και η κλεψύδρα του χρόνου, τικ-τακ τικ-τακ, λιγόστευε, λιγόστευε, φέρνοντας πιο κοντά στο στόµα το φαρµάκι του αποχωρισµού. Δίχως φαρµάκι όµως δεν γροικάς το µέλι της ζωής. Kαι η ψυχή θέλει µέλι πολύ, γιατί αλλιώς αργοσβήνει, µαραζώνει… Aυτό το «µέλι της ζωής» ρέει άφθονο στην Iνδοκίνα του Γιώργου Kαράµπελα, κι έτσι το γλυκό ταξίδεµα στις χώρες του έρωτα και στα βασίλεια του φωτός γίνεται γιατρικό ψυχής στους ζοφερούς καιρούς µας. O συγγραφέας περιπλανιέται αδιάκοπα σ’ έναν µακρινό τόπο, προικισµένο µε εξωτικά χρώµατα, σµαραγδένια νερά, τροπική βλάστηση και πανάρχαιο πολιτισµό, µε νωπές ωστόσο τις µνήµες των εφιαλτικών πολέµων. Kάθε φωτογραφία µάς µεταφέρει στις τροπικές ζούγκλες και τα µεγαλοπρεπή µνηµεία που ξεδιπλώνονται γύρω από τον Mεκόνγκ. Κάθε σελίδα µάς οδηγεί σε µυστικά µονοπάτια, άγνωστες φυλές, λιµναίους οικισµούς, γευσιγνωστικές ακρότητες και σπάνιες εµπειρίες.

Οι βόλτες του Γιώργου Καράμπελα στα πιο μακρινά και ζηλευτά μέρη του κόσμου συνεχίζονται. Επόμενος προορισμός, το Νησί του Πάσχα και το νοτιότερο άκρο της Λατινικής Αμερικής, η Παταγονία – «τέλος του κόσμου» το λένε οι ντόπιοι. Ευτυχώς για μας τους υπόλοιπους, τους κοινούς θνητούς, τα ταξιδιωτικά ημερολόγιά του είναι γεμάτα χρώματα και συγκλονιστικές εικόνες. Σαν µαγικό όνειρο είναι το Νησί του Πάσχα, δώρο µονάκριβο, θεόσταλτο. Ένα βασίλειο µυστηρίου, ψυχεδέλειας και απλότητας. Διάσπαρτο αινιγµατικά αγάλµατα και ακατανόητες επιγραφές ιερογλυφικών στοιχείων. Ζωγραφισµένο µε βαθύ µπλε, µαύρο, καφέ ή κιτρινιπράσινο που λάµπει στου ήλιου τα ξεφαντώµατα. Το µάτι χορταίνει Ειρηνικό Ωκεανό, κοφτερά βράχια και µανιασµένα κύµατα. Αν είχε χρώµα η ευτυχία, θα ήταν πράσινη σαν τις οξιές στις κοιλάδες της Παταγονίας, γαλάζια σαν τον ουρανό του ξακουστού Τόρες δελ Πάινε. Θα µύριζε σαν τη φρέσκια φαιοκόκκινη κοπριά του γκουανάκο, ή όπως το άρωµα της αγριοτριανταφυλλιάς καθώς ο ανοιχτοχέρης άνεµος το σκορπίζει πάνω από τη νοτιοαµερικάνικη οροσειρά. Κι ο κοπιαστικός ανήφορος; Φτυστός της ευτυχίας αδελφός δίδυµος. Αχώριστος σύντροφος. Ίδιος η ζωή µου…